Deze route van Hoegaarden naar Sint-Pieters-Leeuw wisselt verharde wegen af met stroken gravel en hier en daar een beetje klei. Lees: deze route is dus niet geschikt voor toer- of sportmotoren! In de zomer of na lange periodes van droogte kom je er met wegbanden wel overheen, na regenval zijn banden met wat meer profiel aangewezen. Tot zover de formaliteiten, rijden maar!
Hoegaarden, veel Vlaamser kan een plaatsnaam niet klinken en het befaamde lokale witbier heeft een plaatsje veroverd in de Vlaamse cultuur. Toch is de ‘grens’ met Wallonië dichtbij, met bijzondere dorpsnamen als Zétrud-Lumay, Sainte-Marie-Geest en Saint-Jean-Geest om de spreekwoordelijke hoek. Dat de rit geestig zal worden, weten fotograaf Peter en ik al na een paar kilometer.
Na een paar kurkdroge weken zijn de hemelsluizen wijd opengegaan, met klassiek resultaat in Vlaams-Brabant. Tonnen aarde zijn van de glooiende akkers gespoeld en in alle vouwen in het landschap blijven staan. De kleiachtige brij doet het profiel van onze allroadbanden na welgeteld tien meter volledig vollopen zodat Peters CFMoto 800MT-X en mijn Honda Transalp meteen stuurloos zijn. Van een binnenkomer gesproken, onze concentratie staat meteen op scherp.
Over lange dreven en holle wegen vorderen we in zuidwestelijke richting op Waals grondgebied. L’Ecluse ligt ten noorden van ons, we slalommen rond Jodoigne dat aan onze kant van de taalgrens steevast Geldenaken wordt genoemd. De dorpen en gehuchten waar we doorheen rijden lijken een beetje achter te lopen op onze tijdrekening, de kasseistraten in de centra (nu ja, ‘centra’) hebben hun laatste onderhoudsbeurt al een paar decennia geleden gekregen en de huizen ogen niet meteen verzorgd.
Al kan je het met een beetje goede wil ook onder de noemer ‘charmant’ onderbrengen. Op de gravelpaden en karrensporen komen we geen kat tegen, passeren we dan toch een keer een ruiter dan gaan de motoren uit en groeten we. Als offroad- en allroadliefhebbers zijn we niet meteen de populairste club van het land, dus kunnen we maar beter een beetje onze manieren houden om onze hobby voor iedereen te vrijwaren.
Ten zuiden van Chaumont-Gistoux en Mont-Saint-Guibert krult de route zich een weg naar Villers, bekend van zijn schitterende abdij. Die mag dan wel compleet vervallen zijn, wat nog rechtstaat is meer dan imposant genoeg voor een stop. Al is de weg erheen ook een belevenis op zich. De afdaling door het bos loopt weliswaar over een verharde weg, de kasseien van de Rue de l’Abbaye liggen er zo slecht bij dat een allroad motor met flink wat veerweg aangewezen is.
Als we een toerroute uitwerken, dan zijn we met de fotografie en de controle van het roadbook sowieso een dag bezig. Tijd om ergens uitgebreid te gaan tafelen is er niet, we duwen onze boterhammetjes met uitzicht op de abdij van Villers achter de kiezen en wippen weer in het zadel.
Was het ochtenddeel van de route zeker al niet verkeerd, dan moet voor mij het hoogtepunt nog komen. De Slag bij Waterloo heeft mij altijd al geboeid en de schitterende podcastreeks van Johan Op de Beeck over Napoleon heeft die interesse alleen maar aangewakkerd. Leuk extraatje voor de liefhebbers van allroad motorrijden is dat je tussen Villers-la-Ville en Braine-l’Alleud de gravelpaden probleemloos aan mekaar rijgt.
Bij het monument voor de Pruisen in Plancenoit bevinden we ons al op het slagveld dat later als de Slag bij Waterloo de geschiedenisboeken in zal gaan, twee bochten verder op het heerlijke gravelpad krijgen we links voor ons de eerste keer een glimp te zien van de befaamde Leeuw van Waterloo die van op de 45 meter kunstmatige aarden kegel de zuidrand van Brussel overschouwt.
Om de drukte van Braine-l’Alleud letterlijk en figuurlijk te omzeilen, kiezen we een zevenderangs paadje dat vlak langs de Ring rond Brussel loopt. De toerit naar het pad lijkt wel de oprit van een woonhuis, toch ligt er wel degelijk een kruip-door-sluip-doorpaadje dat blijkbaar ook bij sluikstorters geliefd is. Over een set afgedankte meubels en langs een versleten salon slalommen we naar de Chaussée de Nivelles, ook dat is jammer genoeg offroad rijden in ons kikkerlandje. De uitsmijter richting Alsemberg mag er beslist zijn.
De kasseien van de afdaling naar de Molenvijver liggen er zo dramatisch slecht bij dat de dame voor ons de grootste moeite van de wereld heeft om haar Mini langs de enorme kraters te sturen. Met de skyline van Brussel voor ons steken we in Lot eerst de Zenne en meteen daarna het Zennekanaal over. In de laatste kilometers passeer je nog aan een tot woning omgevormde watertoren. Ik hoop dat de bewoner een lift heeft geïnstalleerd, dat ie van in zijn woonkamer een schitterend uitzicht heeft weet ik wel zeker.
Praktisch Met 104 kilometer oogt de route op papier niet lang, toch zal je er een minstens een halve dag zoet mee zijn. De route wisselt kleine verharde wegen af met stukken onverhard en is dus niet geschikt voor toer- of sportmotoren. In de zomer of na lange periodes van droogte kom je er met wegbanden wel overheen, na regenval zijn banden met wat meer profiel aangewezen. Rij de route bij voorkeur niet alleen en kies voor een weekdag zodat je andere recreanten in het weekend niet stoort. Motorrijder en de redactie kunnen op geen enkele manier verantwoordelijk worden gesteld voor schade en/of boetes die ontstaan tijdens het rijden van deze route.
Hoegaarden Witbier is al eeuwenlang het handelsmerk van Hoegaarden, in 1726 telde de stad zomaar eventjes 36 brouwerijen en 110 mouthuizen. Toen brouwerij Tomsin in 1957 als laatste de deuren sloot, kreeg melkboer Pierre Celis dat niet over zijn hart. In een pand aan de Stoopkensstraat (waar de route start) begon hij met bier te brouwen, de naam van zijn brouwerij (De Kluis) verwees naar de monniken die ooit in deze streek met brouwen begonnen. Nadat Celis zijn brouwerij aan Interbrew verkocht, verhuisde hij naar Texas waar hij met Celis Brewery een nieuwe brouwerij uit de grond stampte.
L’arbre de la justice Ogenschijnlijk plompverloren te midden van de velden van Court-Saint-Etienne is een kruispunt van vijf wegen omgevormd tot een rotonde rond een linde die zo kenmerkend moet zijn geweest in het landschap dat hij al in geschriften uit 1568 voorkomt. En net omdat de majestueuze linde een baken in het landschap was, werd hij in 1940 door de Fransen gedynamiteerd. In 1957 kwam er een nieuwe linde die in 2017 door vandalen werd omgezaagd. De linde die er nu staat – naast een monument voor de Franse soldaten die tijdens WOII de Dijle verdedigden – moet nog een beetje groeien.
Abdij van Villers De Abdij van Villers is zonder twijfel een van de belangrijkste toeristische trekpleisters van Waals-Brabant. Gesticht in 1146 door monniken van de abdij van Clairvaux in Frankrijk werd er meer dan honderd jaar aan de imposante gotische abdij gebouwd. In 1796 viel de abdij ten prooi aan de Franse Revolutie, na een reeks plunderingen werd wat restte van de abdij verkocht aan een handelaar in materialen die de abdij stukje bij beetje ontmantelde. De site is nu eigendom van het Waals Gewest en trekt jaarlijks 160.000 bezoekers. Een toegangskaartje kost 10 euro.
Monument voor de Pruisen Aan de Chemin de Camuselle in Plancenoit werd in 1819 een monument gebouwd voor de Pruisische soldaten die sneuvelden tijdens de slag van Waterloo in juni 1815. Onder leiding van maarschalk Blücher speelden de Pruisen een beslissende rol in de nederlaag van Napoleon. Stap even van de motor en wandel tot achter het monument, het uitzicht over de kouters van Waterloo is er magistraal.
De leeuw van Waterloo Woest was Wellington toen hij voor het eerst de Leeuw van Waterloo te zien kreeg, de 45 meter hoge kegel die in oktober 1826 werd onthuld om de Slag bij Waterloo te herdenken. Voor de aanleg van de kegel werd bijna driehonderdduizend kubieke meter grond bij mekaar geschraapt, waardoor de natuurlijke glooiingen van het slagveld vlak werden getrokken. En het waren precies die glooiingen waarvan Wellington strategisch gebruik had gemaakt om Napoleon in de pan te hakken.
Tekst en route Bart De Schampheleire • Fotografie Peter Naessens
Kon je maar niet genoeg krijgen van Luxemburg met deze route van Hoei naar Diekirch? In de 183 kronkelende kilometers
Stevige hoogteverschillen, groen beboste heuvels zo ver het oog reikt, heerlijke bochten en het beste asfalt van West-Europa: Luxemburg is
Wat krijg je als een bende fomolijders op een motor richting de Alpen zet met acht dagen ter beschikking? Juist,
