Tussen het CVO-aanbod en het standaardgamma positioneert Harley in het touring segment een paar Limited modellen die qua afwerking niet bepaald ‘limited’ zijn. Wij mochten aan de rol met Road Glide, de Street Glide en de Pan America 1250.
Het gamma van de motorfabrikant uit Milwaukee valt uiteen in vijf categorieën: Sport, Trike, Cruiser, Adventure Touring en wat bij H-D ‘Grand America Touring’ heet. Dat laatste aanbod kan je onderverdelen in twee grote groepen: enerzijds de Road Glides waarvan de Sharknose-kuip op het frame is gemonteerd, anderzijds de Street Glides waarvan de Batwing-kuip op het stuur is bevestigd.
Die beide modellen heb je in meerdere versies, van ‘standaardmodellen’ over exclusieve CVO-versies, aangevuld met ST’s (dat zijn de wat sportievere varianten) en de Limiteds. Die Limiteds zijn van alle toeters en bellen voorzien om de reislustigen het leven aan boord zo aangenaam mogelijk te maken. Voor het eerst in de geschiedenis van het merk bieden de Amerikanen ook van de Pan America 1250 adventure bike een Limited-versie aan.
Harley blijft heel trouw blijft aan de lijnen van zijn motoren, waardoor de nieuwigheden soms onder de radar blijven. Gelukkig is er Scott Nash, chief engineer voor de Grand America Touring bikes, om toelichting te geven. “In 2024 deden we een beroep op een 114 cubic inch V-twin die in 2025 doorgroeide naar 117 cubic inch (van 1.868cc naar 1.923cc, red.)”
“Dat leverde ons toen zeven procent meer koppel en veertien procent meer vermogen op zodat we nu uitkomen op 177 Nm bij 3.500 tpm en 106 pk bij 4.600 tpm. Dit jaar krijgen die 117 cubic inch V-twins in de Limited-motoren variabele kleptiming. Dat heeft geen impact op het piekvermogen of het maximale koppel, maar maakt de powerband wel breder en drukt het verbruik met twee procent”, verduidelijkt Nash.
Nog nieuw aan het blok is dat het koelcircuit in de cilinderkoppen is aangepast en dat de nieuwe dynamo 21% sterker is, belangrijk voor de toerrijders die een hoop elektrische accessoires op hun motor aansluiten. Onder het zadel zijn twee stekkers voorzien waarop bestuurder en passagier eventuele kabels van verwarmde kleding kunnen inpluggen. Verwarmde handvatten zijn standaard, net als verwarmde zadels voor bestuurder en passagier. In de topkoffer zit een 12V-stekker.
De Street Glide Limited en Road Glide Limited delen niet alleen het 117 cubic inch blok met variabele kleptiming, ook op vlak van elektronica zijn de gelijkenissen groot. Het 12,3” TFT Skyline OS touchscreen is ronduit indrukwekkend wat de afleesbaarheid en het bedieningsgemak betreft, navigatie zit er standaard in, net als over-the-air updates, spraakbediening en de mogelijkheid om Apple CarPlay vanaf je telefoon met Bluetooth aan te sluiten.
In de Batwing-kuip van de Street Glide Limited zit een handige lade om je telefoon op te bergen en te laden, in de Sharknose-kuip van de Road Glide Limited zit die lade jammer genoeg niet. De vier 50 Watt Rockford Fosgate speakers kregen nieuwe locaties om de geluidskwaliteit voor bestuurder en passagier naar concertzaal-niveau op te krikken. Naast de drie standaard rijmodi (Road, Sport, Rain) kan je een Custom rijmodus programmeren.
De Limiteds zitten tot hun nek vol met elektronische veiligheidssystemen en rijhulpjes. Denk aan tractiecontrole en ABS die hellingshoekgevoelig zijn, bandenspanningssensoren en Vehicle Hold Control dat je helpt bij het wegrijden op een helling. De Showa stereovering achteraan kreeg nieuwe instellingen, de veervoorspanning kan je met een externe draaiknop aanpassen.
Het windscherm van de Limiteds is een goeie tien centimeter hoger dan die op de standaard motoren, op de vork en de beenschilden zitten deflectoren om meer of minder wind naar je bovenlichaam af te leiden. Het passagierszadel werd op beide Limiteds groter en beide machines werden lichter: de Streed Glide Limited verloor 10,9 kilo, de Road Glide Limited zet 5,9 kilogram minder op de weegschaal.
Bizar genoeg is de grootste oorzaak van die gewichtswinst de lichtere kabelboom die voor de motoren gebruikt wordt. Door alle elektrische bedrading logischer te organiseren, ging er flink wat gewicht overboord. Al moet je die gewichtswinst met een flinke korrel zout nemen.
Als ik plaatsneem in de fauteuil van de Road Glide Limited ben ik maar wat blij dat ik deze ochtend stevig ontbeten heb, de 417 kilo American steel van zijn zijstandaard halen vergt al een flinke inspanning. De verwelkoming aan boord is groots, alles straalt luxe uit en de afwerking is premium, wat je ook mag verwachten van een motor met een basisprijs van 35.995 euro.
Waar ik me wel al meteen aan stoor (en dat geldt ook voor de Street Glide Limited en later op de dag voor de Pan America 1250 Limited) is dat Harley-Davidson er ondanks zijn 125 jaar ervaring niet in slaagt om een zijstandaard te ontwerpen die ook maar een beetje vertrouwen biedt. Iedere keer dat je parkeert moet je op zoek naar een perfect vlakke ondergrond waarna je met het angstzweet in je handpalmen afstapt, biddend dat je investering niet tegen de grond zal kletteren.
We rijden in een klein groepje Malaga uit en trekken meteen de bergen in, wat je aan boord van een oceaanstomer als de Road Glide Limited toch verplicht om je systemen even opnieuw te kalibreren. 417 kilo is veel om door een haarspeld te jagen, al is de grondspeling ruimer dan verwacht. ‘De grootste troef van de wegligging van de Harley is zijn motorblok’, klinkt misschien vreemd, dus leg ik het maar even uit.
Rij je een smalle bergweg met haarspelden omhoog, dan moet je – zeker als je met een gigant onderweg bent – honderd procent kunnen vertrouwen op het motorblok. Je wil niet in het midden van een haarspeld geconfronteerd worden met een hakerige gasrespons of een motor die doodvalt want dan ga je geheid tegen de grond. De souplesse van de 117 cubic inch V-twin is simpelweg magistraal.
Zelfs in de allerlaagste toerentallen is er koppel genoeg beschikbaar om de bocht uit te roffelen zodat je zelden of nooit in de koppeling moet pitsen. Schakelen gaat met de hak-teen schakelaar vrij goed, de tijd dat je een Harley-Davidson-versnellingsbak met een voorhamer moest bedienen ligt al eventjes achter ons.
Is het motorisch een en al feest, dan moet ik toch enorm wennen aan de zithouding. Want die is (met dank aan het heerlijke zadel) wel bijzonder comfortabel, het stuur komt je zo ver tegemoet dat ik het gevoel heb van met een kruiwagen onderweg te zijn. Stelde je mij vijf jaar geleden de vraag of ik een Street dan wel een Road Glide zou kiezen, ik koos altijd voor de Road Glide.
Want ook al vind ik de Street Glide er met zijn Batwing-kuip cooler uitzien, een Road Glide stuurde altijd beter met zijn op het frame gemonteerde Sharknose-kuip. Nu twijfel ik echter aan die keuze. Het stuur van de Road Glide Limited is zo ver naar de bestuurder gericht (je kan het wel kantelen, maar dan komt het als een mini-apehanger rechtop te staan en dat brengt qua sturen ook geen zoden aan de dijk) dat het voordeel van de op het frame gemonteerde kuip er bijna door teniet wordt gedaan.
Dan maar over naar die Street Glide die motorisch uit hetzelfde sublieme vaatje tapt en met een vergelijkbaar comfort uitpakt. Dat die met zijn 405 rijklare kilo’s twaalf kilo lichter is dan de Road Glide Limited, voel je eigenlijk niet. De voorkant voelt omwille van de op de vork gemonteerde kuip wat zwaarder aan, maar met het beter gevormde stuur heb je genoeg hefboom in handen om de Street Glide de bocht in te loodsen. Als we hoger de bergen in trekken, trekt ook de lucht dicht en vallen er wat druppels.
Het asfalt ligt er spekglad bij, gelukkig biedt de Rain-rijmodus soelaas met een tractiecontrole die snel en gedecideerd tussenbeide komt. Op motoren van deze omvang wil je liever niet om de haverklap geconfronteerd worden met een achterkant die een stap opzijzet. Het asfalt is in de meeste gevallen van prima kwaliteit, de paar putten en bulten maken echter al snel duidelijk dat zoveel gewicht correct afveren een zware klus is. De voorvork slikt het nog wel, achteraan voel ik de stereoveren een paar keer flink doorslaan.
Na de lunch stap ik over op de Pan America 1250 Limited die technisch identiek is aan de gewone Pan America 1250 Special, dus met 19” spaakwiel voor en 17” achter. En vooral het Revolution Max 1250 blok dat 149 pk en 124 Nm in de aanbieding heeft. De veerwegen van de semi-actieve vering zijn riant en standaard is er automatische rijhoogte-aanpassing aan boord.
De Limited onderscheidt zich van de standaard Pan America met zijn kleur, verwarmde handvatten, instelbaar schakel- en rempedaal, carter- en radiateurbescherming, knee pads op de tank, led mistlichten, driedelige SW Motech aluminium kofferset en Screamin’ Eagle quickshifter. Met 299 rijklare kilo’s is de Pan America Limited een van de zwaarste, zo niet de zwaarste adventure bike. Als je evenwel overstapt van een motor die nog eens ruim honderd kilo zwaarder is, dan voelt het aan alsof je een olietanker inruilt voor een speedboot.
Het Revolution Max 1250 blok is en blijft de ster van de show, de dadendrang van dit blok is in combinatie met de souplesse redelijk geniaal. Alleen jammer dat ook de Screamin’ Eagle quickshifter te veel steken laat vallen. Technisch is die identiek aan de gewone quickshifter, maar de software is anders geprogrammeerd. Jammer genoeg brengt dat weinig zoden aan de dijk want als je flink door kachelt word je te vaak met valse neutraals en hakerige schakelacties geconfronteerd.
Wel subliem is de elektronische vering in combinatie met de rijmodi. Ik programmeer zelf een Custom-rijmodus met de vering in Sport en de gasrespons in Street. In de Sport-modus zijn de overgangen van de quickshifter te bruusk, in Street wordt dat effect wat uitgevlakt terwijl de motor stabieler blijft met de strakker gedempte vering van de Sport-rijmodus. Heerlijk dat je met een paar drukken op wat knoppen een motor zo naar je hand kunt zetten.
Nee, ik ga niet beweren dat de Road Glide Limited en de Street Glide Limited goedkoop zijn, 35.995 euro is een smak geld. Vergelijk je de twee Limiteds evenwel met de gewone Road Glide en Street Glide, dan krijg je voor tweeduizend euro extra wel een pak meer motor. Of je dat nodig hebt en als motorrijder ook aankunt zijn andere vragen want ik snap dat niet iedereen het ziet zitten om met zo’n kapitaal en zo’n gewicht wat Alpencols te gaan afraffelen. Is comfortabel toeren je ding, dan zijn de Road en Street Glide Limited voor jou meer dan dik in orde. De Pan America Limited is een ander geval. De magistrale krachtbron verdient een betere quickshifter en een zithouding die nog wat meer uitnodigt om te knallen. In het geval van de Pan America Limited is de meerprijs van 6.600 euro in vergelijking met de Pan America 1250 Special wel iets om over na te denken.
Tekst Bart De Schampheleire • Fotografie Harley-Davidson Media Crew
Macbor. Klinkt Schots, zegt u? Is het niet, al werd daar wel de inspiratie voor de merknaam gehaald. Macbor is
SYM (spreek uit ‘Es-Waai-Em’) verbaasde op de voorbije EICMA met de TTLBT, een maxiscooter met serieuze toerambities en een bijzondere
In het kielzog van de Speed Twins die vorig jaar werden voorzien van meer elektronische rijhulpsystemen, volgen nu de andere
